ช่วงบ่ายแก่ ๆ
ในห้องทำงานของรองประธาน
“เวหา!” พ่อภูผาเดินเข้ามาในห้องลูกชายและเอ่ยเรียก เวหาเงยหน้าจากกองเอกสารมองผู้เป็นพ่อ
“พ่อมีอะไรหรือเปล่าครับ..?”
“สองแสบละ อยู่ข้างบนกับใคร..?” พ่อภูผารู้มาจากพ่อพายุว่าสองแสบมาที่นี่ตั้งแต่เช้า แต่บ่ายป่านนี้แล้วก็ยังไม่เห็นใครลงมา
“แม่บ้านครับ” เวหาใช้ความคิดอยู่สักพักก่อนจะเอ่ยบอกพ่อ เขาเจอคำถามจวนตัวจนแทบไปไม่เป็น หาคำตอบให้พ่อไม่ถูก และไม่อยากให้ใครถามถึงหรือพูดถึงเรื่องข้างบนเลยด้วยซ้ำ
พ่อภูผาขมวดคิ้วสงสัย ปกติถ้าสองแสบมาจะต้องลงมาเล่นชั้นล่างที่พวกเขาทำงานอยู่ ไม่เคยอยู่กับแม่บ้านตามลำพังแบบนี้เลย
ภายในห้องทำงานที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้ม พ่อภูผายืนกอดอกมองลูกชายนิ่ง ในใจกลับรู้สึกไม่เชื่อคำพูดของลูกเอาซะเลย
"แม่บ้าน? ปกติเอเดนกับลีน่าติดเล่นจะตายไป มีเหรอจะยอมขลุกอยู่แต่ในห้องได้นานขนาดนี้“ พ่อภูผาเอ่ยขึ้น เขามองลูกชายตัวเองนิ่งและรู้จักนิ
