แสงแดดอ่อนยามสายของวันหยุดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรู แต่บรรยากาศภายในห้องกลับเต็มไปด้วยความวุ่นวายที่แสนสดใส เสียงเล็กเสียงน้อยของเด็กแฝดชายหญิงดังประสานกันจนกำแพงห้องแทบสะเทือน
“ปะป๊า! สัญญากันแล้วไงคะว่าถ้าหนูเป็นเด็กดี ปะป๊าจะพาไปกินไอติมร้านโปรด!” ลีน่าในชุดกระโปรงสีดำลายจุดฟูฟ่องวิ่งไปกระโดดเกาะขาเวหาที่เพิ่งก้าวออกจากห้องนอนในชุดลำลองเรียบแต่กริบ ใบหน้าหล่อก้มลงไปมองหลานรักที่เกาะขาแน่น
“ใครแต่งตัวให้..?”
“พี่คนสวยค่ะ ชุดใหม่หม่ามี๊ตัดให้” ลีน่าจะใส่ชุดใหม่ไม่เคยซ้ำเพราะแม่น้ำฝนขยันออกแบบชุดสวยให้ลูกสาวใส่อยู่เสมออีกทั้งเมื่อคืนสองแสบก็ยังนอนกับพี่คนสวยด้วยไม่มีใครยอมไปนอนกับปะป๊าเลย
“แต่บ่ายนี้ป๊ามีประชุมกับคุณตาที่บ้าน” เวหามีนัดประชุมรอบนอกกับพ่อภูผาพ่อพายุที่บ้านในบ่ายวันนี้
“งั้น…เราต้องไปกันเดี๋ยวนี้เลยครับเอเดนอยากไปกินไอติมกับพี่คนสวย!” เอเดนเสริมทัพ ท่าทางกร
