บรรยากาศหน้าโถงลิฟต์ชั้น L ตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงสะอื้นของแม่ทอรุ้งและเกรซบาดลึกเข้าไปในใจของทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ เวหายืนนิ่งงัน ใบหน้าคมคายซีกหนึ่งชาหนึบจากแรงตบของมารดาเลือดสีแดงสดที่ไหลอาบข้างขมับเริ่มหยดลงบนพื้นหินอ่อนทีละหยด...ทีละหยด แต่มันกลับไม่เจ็บเท่าสายตาผิดหวังอย่างรุนแรงที่แม่มองมาทางเขา
เวหามองไปยังร่างบางที่เสื้อผ้าขาดรุ่ยยืนตัวสั่นอยู่ในอ้อมแขนผู้เป็นแม่ ในตาคมคลอคลึงไปด้วยน้ำสีใสความรู้สึกผิดค่อย ๆ แทรกแซงเข้ามาในใจแทนอารมณ์เดือดพล่านเมื่อครู่นี้ ภาพการกระทำเลวร้ายที่เขาทำกับเธอมากมายฉายซ้ำ เข้ามาในสมองของเวหาเหมือนหนังเรื่องยาวที่เล่นวนไม่มีวันจบ ใจอยากจะเดินเข้าไปกอดปลอบให้เธอหายหวาดกลัวแต่ตอนนี้เขากลับทำไม่ได้เหมือนว่าระหว่างเรามันอยู่กันคนละซีกโลกไปแล้ว สายตาที่เธอมองเขามันบอกให้เขารู้ว่าเธอเกลียดเขามาก
“ผมขอโทษครับ” เขาก้มหน้าขอโทษพ่อกับแม่ด้วยความรู้สึกผิด
