ภาพความไร้เดียงสาของลีน่าที่ร้องไห้ปานจะขาดใจแทนพี่คนสวยของเธอ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบข้างเศร้าหมองลงไปอีกหลายเท่าตัว เกรซพยายามปาดน้ำตาให้เด็กน้อยทั้งที่มือของตัวเองยังสั่นเทา คำว่า "ไม่รักปะป๊าแล้ว" จากปากหลานสาวที่เวหารักสุดหัวใจ หากเจ้าตัวมาได้ยินเข้า คงเหมือนโดนมีดกรีดซ้ำลงบนแผลเดิมจนเหวอะหวะ
ลีอาร์เดินเข้ามาอุ้มเอเดนที่ยืนมองเหตุการณ์ด้วยตาแป๋วแหววแต่ฉายแววกังวล ก่อนจะส่งสัญญาณให้น้ำฝนพาทุกคนเข้าบ้าน เพราะลมดึกเริ่มพัดแรงและเกรซเองก็บอบช้ำเกินกว่าจะยืนตากลมอยู่ด้านนอก
น้ำฝนพาเกรซขึ้นไปบนห้องนอนแขกที่จัดเตรียมไว้สไตล์มินิมอลอบอุ่น เธอจัดการเตรียมน้ำอุ่นและหาชุดนอนที่นุ่มที่สุดมาให้ โดยมีลีน่าเดินต้อย ๆ ตามไม่ห่าง ปากเล็ก ๆ ยังคงบ่นพึมพำว่า…
"หนูจะเอาพลาสเตอร์ลายหมีมาแปะให้พี่คนสวยเอง"
“ไปแช่น้ำอุ่น ๆ ก่อนนะคะนี่ชุดนอนของพี่เอง ไม่ต้องเกรงใจเลยคิดว่าที่นี่เป็นบ้านตัวเอง” น้ำฝนจับลง
