บทที่ 50 : ความจริงจากหลาน

ณ ห้องทำงานรองประธาน… เวหายืนนิ่งอยู่ที่ริมกระจกบานยักษ์ สายตามองลงไปยังเบื้องล่าง เห็นร่างบางในชุดนักศึกษาคุ้นตาเดินเคียงข้างเพื่อนสนิทออกไปพ้นเขตตึก เขารู้สึกวุ่นวายใจและทันทีที่เห็นเธอเดินหายไปมันกลับใจหวิวอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ทำงานอีกครั้ง แกร๊ก…. เสียงประตูห้องทำงานเปิดเข้ามา… ”กลับบ้านไหม“ พ่อภูผาเดินแวะเข้ามาในห้องลูกชายเพื่อสังเกตดูความผิดปกติ ตาคมกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องแต่ก็ไม่เห็นนักศึกษาฝึกงานอยู่แล้ว ”วันหลังนะครับ ผมงานยุ่ง“ ”กลับไปนอนที่บ้านบ้างแม่บ่นทุกวัน“ ”ครับ..“ เวหารับคำแค่นั้นและก้มหน้าอ่านงานบนโต๊ะต่อ ทิ้งเอาไว้เพียงความสงสัยให้ผู้เป็นพ่อปกติถ้าเอาแม่มาอ้างเวหาจะไม่เคยปฏิเสธเลย ร่างหนาเดินออกจากห้องไปเงียบ ๆ ก่อนจะเจอเข้ากับพ่อพายุที่กำลังรอลิฟต์กลับบ้านเช่นกัน ”มันยังทำงานอยู่เหรอวะ“ พ่อพายุหันไปถามพ่อภูผาถึงเวหา ”อืม…แม่งช่วงนี้มัน