เวหามองตามแผ่นหลังของผู้เป็นพ่อที่เดินออกไปจากห้องด้วยความรู้สึกจุกในอก คำพูดที่ว่า 'ลืมเตือนเรื่องความเป็นคน' มันกรีดลึกเข้าไปในใจของเขาอย่างประหลาด เขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน
“หึ!" เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะทิ้งตัวพิงเก้าอี้หนังอย่างอ่อนแรง ภาพแววตาที่เต็มไปด้วยความชิงชังของเกรซเมื่อครู่มันฉายซ้ำเหมือนหนังวนลูป ทั้งที่เขาควรจะสะใจที่ปราบพยศเธอได้ แต่มันกลับมีความรู้สึกหน่วงๆ บางอย่างที่เขาเองก็หาคำตอบไม่ได้
อีกด้าน…
"แก... ถ้ามันไม่ไหวจริงๆ เราลองคุยกับฝ่ายบุคคลขอเปลี่ยนแผนกฝึกงานไหม?" ข้าวหอมกระซิบถาม
"ไม่ได้หรอกข้าว" เกรซส่ายหน้าช้าๆ "คนอย่างเขา... ถ้าเขาไม่ปล่อย ต่อให้เราหนีไปสุดขอบฟ้า เขาก็จะลากเรากลับมาขยี้อยู่ดี“
"แต่นี่มันคุกคามชัดๆ เลยนะล็อกห้องแบบนั้น ถ้าท่านประธานไม่เข้าไป จะเกิดอะไรขึ้นบ้างก็ไม่รู้" ข้าวหอมพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแทนเพื่อน
เกรซเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้
