หน้าตึกสูงเสียดฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ เกรซยืนรอข้าวหอมและคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยไม่นานนัก เพื่อนสนิทร่างเล็กก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา
“เกรซ! ทางนี้” ข้าวหอมโบกไม้โบกมือ แต่พอเดินเข้ามาใกล้จนเห็นหน้าเพื่อนชัดๆ ข้าวหอมก็ชะงัก…
“แก...หน้าแกไปโดนอะไรมา ทำไมปากบวมๆ แล้วตาบวมขนาดนั้น ร้องไห้อีกแล้วเหรอ เขาทำร้ายแกอีกแล้วใช่ไหม?” ข้าวหอมร้อนรนถามด้วยความเป็นห่วงเพื่อน ๆ เธอไม่เคยยิ้มสดใสได้เลยสักครั้งตั้งแต่มาอยู่ที่นี่กับคนใจร้าย
“ไม่มีอะไรหรอก” เกรซรีบฝืนยิ้มพลางปรับสายตาให้ดูปกติที่สุด
ข้าวหอมได้แต่ขมวดคิ้วอย่างสงสัย แต่เกรซตัดบทด้วยการจูงมือเพื่อนเดินเข้าไปในตึก
“ไปเถอะ เดี๋ยวสาย วันแรกไม่อยากโดนหมายหัว” สองสาวเดินเข้ามาในตึกท่ามกลางการจับจ้องมองของพนักงานที่ทยอยกันมาทำงาน การมีนักศึกษามาฝึกงานเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นสำหรับพนักงานหนุ่ม ๆ
“อ้าว…มากันแล้วเหรอพี่รอเราสองคนอยู่พอดี” เจนจิราหั
