แสงแดดยามบ่ายเริ่มคล้อยต่ำลง ทอแสงสีส้มรำไรผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาในห้องนอนที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา
เกรซเริ่มขยับกายยุกยิกเมื่อความรู้สึกหนักอึ้งจากฤทธิ์ยาเริ่มทุเลาลง ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความอุ่นซ่านที่โอบล้อมร่างกาย และสัมผัสที่นุ่มลื่นของผ้าซาตินที่ผิวเนื้อ ซึ่งมันแปลก...เพราะเธอจำได้ว่าเมื่อเช้าเธอสวมชุดนักศึกษาอยู่เลย
เปลือกตาบางค่อย ๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า ภาพตรงหน้าคือแผงอกกว้างที่ไม่ได้สวมเสื้อและกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่แสนคุ้นเคย กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา
หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ เธอรีบยันตัวลุกขึ้นนั่งทันที แต่ก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าตัวเองนอนหนุนแขนเขาอยู่แถมยังกอดรัดเขาแน่นและที่สำคัญ...จากเสื้อนักศึกษาที่เคยใส่ กลับกลายเป็นชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซาตินสีดำตัวโคร่งที่หมิ่นเหม่จะหลุดจากไหล่อยู่รอมร่อ
“ตื่นแล้วเหรอ...” เสียงทุ้มพร่าดังขึ้น
