หลังจากมื้ออาหารแสนอึดอัดจบลง…
ธีโอที่รับหน้าที่ขับรถพาเจ้านายกลับไปยังบริษัทอีกครั้ง ช่วงเที่ยงของวันแดดด้านนอกค่อนข้างร้อนธีโอปรับอุณหภูมิในรถให้เย็นฉ่ำขึ้นกว่าเดิม ร่างบางที่นั่งนิ่งเป็นหินเริ่มจะนั่งไม่ติดที่สองแขนยกขึ้นมากอดอกตัวเองเอาไว้แน่นเพราะเริ่มรู้สึกหนาวอีกทั้งหนังท้องตึงหนังตาก็เริ่มหย่อน…
ไม่นานดวงตาคู่สวยที่กำลังฝืนอยู่ค่อย ๆ หรี่ลงและหลับไปในที่สุด ร่างบางโอนเอนมาซบลงบนต้นแขนแกร่ง
“หึ…ทำเป็นเก่ง” เวหาหัวเราะด้วยความเอ็นดูก่อนจะยกแขนไปโอบไหล่เล็กดึงคนข้าง ๆ มาซบลงบนอกแกร่ง เขาคิดไว้แล้วว่าเดี๋ยวยาที่เธอกินเข้าไปจะต้องออกฤทธิ์ทำให้เธอหลับและมันก็จริง…
เวหากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเล็กน้อยอย่างเบามือที่สุด เพราะกลัวว่าแรงสั่นสะเทือนของรถจะทำให้คนในอ้อมแขนตื่นขึ้นมา เขาก้มลงมองใบหน้าหวานที่ยามหลับใหลดูไม่มีพิษสงเหมือนตอนที่เถียงเขาฉอด ๆ แก้มใสที่เคยซีดเซียวเริ่มมีสีระเรื่อข
