“ไม่ใจอ่อนให้เลยเหรอวะ..?” ลีอาร์เอ่ยถามเวหา
“ไม่ครับ ดีหน่อยที่ยังพูดคุยด้วย”
“กูว่าใจเขาคงปฏิเสธมัน มึงเสือกทำให้เขาเจ็บแล้วจำช่วยไม่ได้” ลีอาร์กับฟาโรนั่งมองเกรซเล่นกับเด็ก ๆ เธอก็ยิ้มหัวเราะร่าเริงดีแต่พอกับเวหาเธอเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนกัน….
“กูว่าผู้หญิงแบบนี้ง้อยาก เหมือนเมียกู…กูรู้ว่าถ้ากูไม่ดีน้ำฝนก็จะเป็นแบบนี้ พร้อมตัดขาดทุกความสัมพันธ์” ลีอาร์เอ่ยขึ้นเกรซดูไปดูมาก็คล้ายน้ำฝนเมียรักของเขา แต่เวหาดันทำผิดพลาดที่เลือกพลิกเอาอีกด้านของเธอขึ้นมาจนความอ่อนโยนภายใต้ใบหน้าสวยหวานหายไปเหลือไว้เพียงความเย็นชาจากกำแพงน้ำแข็งที่เธอสร้างขึ้น
“มึงต้องปล่อยเขาไปบ้างอย่าบังคับ ให้เขาได้ไปมีชีวิตของเขากูว่าห่างกันสักพักน่าจะดีนะแค่คอยมองดูเขาอยู่ห่าง ๆ ไปก่อนแผลมันยังสดใหม่ใครมันจะไปทำใจได้ว่ะ ต่อให้มึงขอโทษเขาจนตายถ้าเขายังเลือกที่จะรักษาความรู้สึกของตัวเองมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอกวะ บ
