เวหานิ่งงันไปครู่ใหญ่ คำพูดเรียบ ๆ แต่กรีดลึกของเกรซทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ เขาที่เกิดมาบนกองเงินกองทอง มีพ่อแม่ที่รักใคร่สนับสนุนทุกย่างก้าว กลับเคยตราหน้าว่าเธอเป็นผู้หญิงหิวเงิน ทั้งที่ความจริงแล้ว เงินทุกบาทที่เธอพยายามหามา... มันแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและความโดดเดี่ยวที่เขาจินตนาการไม่ถึง
มือหนาพันผ้าพันแผลจนเสร็จเรียบร้อย แต่เขายังไม่ยอมปล่อยมือเล็กนั่นให้เป็นอิสระ เขากุมมันไว้หลวม ๆ ราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยไป เธอจะสลายหายไปกับสายลม
“พี่ขอโทษ...” น้ำเสียงที่เคยห้าวหาญบัดนี้สั่นเครือและแผ่วเบา “ขอโทษที่เคยดูถูกความพยายามของเธอ ขอโทษที่พูดจาใส่ร้ายว่าเธอแบบนั้นทั้งที่เธอต้องสู้มาขนาดนี้” เขารู้แก่ใจดีว่าที่ผ่านมาเขาผิดทั้งหมดและที่เธอโกรธจนไม่มองหน้าเขานี่มันก็ถูกต้องแล้ว…
เกรซเบือนหน้ากลับมามองเขา ดวงตากลมโตที่เคยสั่นไหวบัดนี้กลับนิ่งสงบจนน่าใจหาย เธอไม่ได้ซึ้งกินใจกับคำขอโทษ
