อยากกอด

ชีวาพาควินเดินช้าๆ ไปตามราวกายภาพ มือเล็กของเธอประคองแขนกำยำของเขาไว้แน่นทีละก้าว เสียงฝีเท้าทั้งสองดังเป็นจังหวะบนพื้นไม้เรียบ ตึก… ตึก… ตึก… สามสิบ นาทีผ่านไปเร็วเหมือนไม่ถึงสิบ นาที เสียงนาฬิกาปลุก ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ดังเบาๆ จากโทรศัพท์ของเธอ ชีวารีบหยิบขึ้นมากดปิด “ครบเวลาแล้วค่ะคุณ… เอ่อ ท่านประธาน” ควินเหลือบตามองเธอ แววตาซ่อนรอยผิดหวังเล็กๆ จนเธอไม่สังเกต แต่เขาเห็นเธอทุกวินาที… จำได้ทุกจังหวะลมหายใจของเธอด้วยซ้ำ ชีวาพยุงเขากลับมาที่เตียงอย่างเบามือ ก่อนที่เธอจะเดินไปเปิดถาดอาหารเย็น กลิ่นซุปไก่อ่อนๆ ลอยขึ้นทันที เธอจัดช้อนวางไว้ข้างช้าๆ ตรวจยาให้ตามเวลาอย่างใส่ใจ “อาหารเย็นค่ะ แล้วก็นี่…” เธอหยิบยาสองเม็ดขึ้นโชว์ “ยาหลังอาหารตามที่หมอสั่งนะคะ ห้ามลืมเลยค่ะ” น้ำเสียงเธอจริงจังจนควินต้องกลั้นยิ้ม เขาชอบเวลาเธอเป็นห่วง แบบไม่ได้รู้ตัวแบบนี้เหลือเกิน แต่ตอนที่เธอกำลังจะยกถาดม