เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น...
เสียงม่านมุกดังแจ๋วแว้วลอดมาจากปลายสาย ราวกับเพื่อนรักกำลังนั่งอยู่ข้างเตียง
“ชีวาาาา เป็นไงบ้างยะ ท่านประธานมาเฟีย เอ้ย! ท่านประธานสุดหล่อของเธอ... เอ้ย! เอ่อ อาการหัวใจเต้นสาหัสมั้ยยย”
ชีวาถึงกับต้องยกโทรศัพท์ ออกจากหูไปนิดนึง
หน้าร้อนผ่าวในทันที
“เธอพูดอะไรของเธอมุก… ฉันจับใจความไม่ได้เลย จะให้ฉันตอบอะไรดี?”
ปลายสายหัวเราะเบาๆ ฟังยังไงก็รู้ว่าแต่ละคำของม่านมุกมีจงใจแกล้งอยู่เต็มร้อย
“โอเคๆ เปลี่ยนคำถามก็ได้ย่ะ”
เสียงเธอลดลงอย่างยอมแพ้แต่ยังแซวจางๆ
“ไปดูคนไข้มา เขาดื้อมั้ยล่ะ?”
ชีวาหลุดหัวเราะเบาๆ ความล้าทั้งวันเหมือนผ่อนลงนิดเดียว
“เขาเป็นเจ้านายเรานะมุก ต้องนิ่ง ต้องสุขุมสิ”
เธอหยุดไปเสี้ยววินาที
ก่อนพูดต่อด้วยเสียงแผ่วลง
“แต่… เย็นชาไปนิด”
ม่านมุกไม่รอช้า ถามทันควันด้วยน้ำเสียงอยากรู้อยากเห็นสุดชีวิต
“หล่อมั้ย!?”
“มุก!” ชีวารีบเอ็ดทันที ห
