สปอยฟาวล์

ชีวาค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้นแล้วขยับมานั่งข้างๆ เขา ใกล้จนระยะลมหายใจของทั้งคู่แทบจะประสานกัน ควินเหลือบตามองเธอผ่านหน้ากากเป็นพักๆ ดวงตาคมนั้นเก็บซ่อนหลายความรู้สึกที่เขาไม่ยอมเอ่ยออกมา ทั้งอยากบอก ทั้งอยากรั้งเธอไว้ แต่ก็ต้องเก็บทุกอย่างไว้หลังเหล็กสีทองครึ่งหน้า บรรยากาศเงียบอุ่นอยู่อย่างนั้น…จนกระทั่ง ตึง! เสียงลิฟต์ดังมาจากหน้าห้อง ทั้งสองสะดุด ก่อนตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่เบาแต่ชัดเจน ก๊อก…ก๊อก…! ควินขยับปลายนิ้วกดรีโมทเล็กๆ ที่วางข้างตัว ประตูเปิดออกทันทีแบบอัตโนมัติ คุณหมอประจำตัวของเขา เดินเข้ามาด้วยสีหน้าสงบ สุภาพ และดูเป็นมืออาชีพอย่างทุกครั้ง ชีวารีบลุกขึ้นจากโซฟา สะพายกระเป๋าเล็กบนไหล่ ก่อนเอ่ยสวัสดีด้วยมารยาทงดงาม “สวัสดีค่ะคุณหมอ เดี๋ยวดิฉันขอกลับไปทำงานเลยนะคะ” น้ำเสียงของเธอเรียบ สุภาพ แต่ฟังแล้วเหมือนจะเสียดายนิดๆ ควินรู้สึกได้…แม้เธอจะไม่รู้ตัว คุณหมอรับคำด้วยรอยย