หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างไม่รู้เหตุผล ตอนนี้เขากำลังขอความหวังจากเธอ โดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
ชีวากัดริมฝีปากแน่นในใจปั่นป่วนหนัก ฉันต้องทำยังไง…? ปล่อยเขายืนสิ้นหวังต่อหน้าฉันงั้นเหรอ ชีวายกมือขึ้นช้าๆ เหมือนกลัวว่าแรงเพียงปลายนิ้วจะทำให้เขาท้อกว่าเดิม
เธอเอ่ยเสียงอ่อนที่สุดเท่าที่หัวใจสั่นๆ ของเธอจะทำได้
“คุณอดทนอีกนิดนะคะ… ก้าวมาค่ะ”
ดวงตากลมจ้องเขาอย่างให้กำลังใจ
“ฉันรออยู่ตรงนี้… ท่านประธานเดินมาหาฉันนะคะ”
คำว่าเดินมาหาฉัน เหมือนเป็นประโยคเดียวที่รั้งเขาไว้ไม่ให้ทรุดลงตรงนั้น
ควินกัดฟัน เผลอขมวดคิ้วแน่นหลังหน้ากาก เสี้ยววินาทีนั้นชีวาเห็นว่าเขาสั่น ไม่ใช่เพราะเจ็บเท่านั้น
แต่เพราะเขากลัว… กลัวว่าตัวเองจะไม่สามารถกลับมา 'เดินได้อีก'
มือใหญ่ที่จับราวเหล็กเริ่มสั่น กล้ามเนื้อขาซ้ายกระตุกเหมือนถูกบีบ แต่เขายังพยายาม… เพราะมีเธอยืนรออยู่ปลายราว
หนึ่งก้าว…
เจ็บจนเหมือนมีไฟลามขึ้นมาถึงเอ
