ชีวาชะงักกึก ร่างบางแข็งค้าง หายใจติดขัด นั่งนิ่งไม่ขยับอีก
ความเงียบปกคลุมรถทั้งคัน มีเพียงเสียงเครื่องยนต์กับลมหายใจสะอื้นเบาๆ ของเธอ
แล้วเธอก็พูดออกมา เสียงแผ่ว…แต่ควินได้ยินชัดทุกคำ
“ฉันเกลียดคุณ…”
คำพูดนั้น…เจ็บยิ่งกว่าฝ่ามือเมื่อครู่หลายเท่า แต่มุมปากเขาก็ยกยิ้มบางๆ เพราะถึงเธอจะเกลียดเขาแค่ไหน เธอก็หนีเขาไม่พ้นอยู่ดี
บ้านเรือนไทยเวลาต่อมา
ตั้งแต่ถูกควินขู่ ชีวานั่งเงียบตลอดทาง ไม่ดิ้น ไม่โวยวาย ไม่พูดแม้แต่คำเดียว ความดื้อรั้นเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่กดทับอยู่ในดวงตา
เมื่อรถเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าเรือนคุณย่า เธอจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เรือนไทยหลังเดิม…ที่เคยอบอุ่น กลับทำให้หัวใจเธอหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก
“ฉัน…ลงได้หรือยังคะ”
เสียงถามเบาราวกับกลัวจะรบกวนใคร แม้แต่คนที่นั่งอยู่ข้างๆ
ควินพยักหน้าเพียงเล็กน้อย ไม่ได้เอ่ยคำใด
ชีวาเปิดประตูรถ ก้าวลง แล้วเดินขึ้นเรือนไปท
