“ฉันแค่จะถามว่า…ฉันกลับกับใคร…”
เธอพึมพำกับตัวเอง
“ทำไมทุกอย่าง…ถึงเหมือนท่านประธานเป๊ะเลยล่ะ?”
กลิ่นน้ำหอม สัมผัสมือ ลมหายใจ อ้อมแขนที่หนัก…อุ่น… และมั่นคงจนเธอจำได้ขึ้นใจ
แต่เธอไม่เห็นหน้าเขาเลยสักนิด เพราะทุกครั้งที่เจอกัน เขาสวมหน้ากากปิดหน้าไว้เสมอ
“หรือว่า…จะเป็นเขาจริงๆ?”
ชีวาปิดหน้าแน่น หัวแทบจะระเบิด
“ไม่…ไม่ๆๆ ถ้าเป็นเขาจริง ฉันจะกล้าเดินลงไปเจอหน้า… เขาได้ยังไง!”
เธอนั่งนิ่งเหมือนรูปปั้น ไม่กล้าขยับ ไม่กล้าออกจากห้อง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจดัง ในใจมีแค่คำเดียวที่วนซ้ำไปมา
“ฉันจะลงไปยังไงดีเนี่ย…”
ชีวาสูดหายใจลึก รวบรวมสติที่แตกกระจัดกระจายก่อนจะ ตัดสินใจเดินลงบันไดไป ขาทั้งสองข้างสั่นจนแทบทรงตัวไม่อยู่ แต่เธอพยายามบังคับให้ก้าวต่อไปให้ได้
เมื่อเท้าแตะชั้นล่าง...
ภาพแรกที่เห็นคือ ควินนั่งไขว้ห้างอย่างสบายใจ
ผมที่ยังหมาดถูกเขาเป่าให้แห้งเบาๆ ดูผ่อนคลายเหลือเกิน ต่างจากหั
