เสียงนกเอื้อนร้องเบาๆ อยู่หลังบ้าน กลิ่นข้าวต้มปลาร้อนๆ ลอยมาตามลม ชีวากับม่านมุกเดินลงบันไดเรือนไทยอย่างเบาเท้า ไม้สักแท้สีสวยเงาวาบสะท้อนเงา ทุกครั้งที่เท้าสองคู่ก้าวลง
เมื่อมาถึงลานครัวเรือนไทยชั้นล่าง หญิงชราผมสีเงินนั่งอยู่หน้าครัวพอดี คุณย่านวมล
ท่านกำลังใส่ต้นหอม ลงในหม้อข้าวต้มอย่างตั้งใจท่วงท่าดูอ่อนโยน จนทั้งบ้านเหมือนสงบตาม
คุณย่าหันมาเห็นสองสาวแล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน
“ตื่นแล้วเหรอลูกชีวา… พาเพื่อนลงมาทานข้าวด้วยกันเลยนะลูก มุกใช่ไหม?”
ม่านมุกไหว้จนแทบหัวถึงพื้น
“สวัสดีค่ะคุณย่า หนู… ชื่อม่านมุกค่ะ”
คุณย่าหัวเราะเบาๆ
“ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอกจ้ะลูก มานั่งเลย มุกหน้าตาน่ารักเชียว ชีวาเล่าให้ย่าฟังบ่อยๆ ว่าเธอมีเพื่อนอยู่ที่ทำงาน น่ารักนิสัยดี”
คุณย่านวมลส่งยิ้มบางๆ
ชีวานั่งลงข้างคุณย่า เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ไม่ได้สัมผัสมานาน แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร องุ่น แม่บ้านก็เ
