ดนัยปรายตามอง เหมือนขู่แต่ก็อดยิ้มไม่ได้
“หุบปากซะ ก่อนที่ฉันจะให้ไปเด็ดกล้วยไม้มาพันคอเล่นตอนนี้”
ลูกน้องก้มหน้าทันทีแต่แอบยิ้มกับความ เก้อเขินของเจ้านายตัวเอง
"ครับ"
ทุกคนทยอยเดินตามทางไม้ สีน้ำผึ้งของเรือนไทยไปยังสวนกล้วยไม้หลังบ้าน แสงอาทิตย์อ่อนๆ ส่องลอดหลังคาไม้ลงมาเป็นลายสวยงาม
ม่านมุกเดินคู่กับชีวา ก่อนเอ่ยเบาๆ
น้ำเสียงเหมือนกำลังรวบรวมความกล้า
“ชีวา… ถ้าเกิดว่า…คุณดนัยเขา”
ยังไม่ทันจบประโยค ชีวาก็ตัดบททันที น้ำเสียงเรียบแต่แฝงความหนักแน่น
“มุก… ฉันไม่สนใจผู้ชายคนไหนทั้งนั้นแหละ”
คำตอบนั้นทำให้ม่านมุกชะงัก เธอรู้ว่าชีวาผ่านอะไรมามาก เธอเข้าใจ… แต่หัวใจตัวเองก็ยังอดเจ็บหนึบไม่ได้อยู่ดี
"เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะตั้งคำถามเธอ หลายข้อเลยเธอต้องบอกฉันตามตรงนะเข้าใจมั้ย"
ชีวายิ้มบางก่อนตอบเบาๆ
"ได้สิ... แต่ตอนนี้เธอห้ามคิดอะไรมากเข้าใจไม่ บรรยากาศกำลังสดชื่นเลย"
ม่านมุกพยักหน้าเบ
