ระยะห่างที่หัวใจไม่อนุญาต

ไม่รอช้า... ธีระพุ่งตัวขึ้นรถทันที สตาร์ทรถเสียงดังปังราวจะพัง ก่อนเหยียบคันเร่งพุ่งออกจากลานจอดอย่างเร็วจี๋ เสียงพึมพำดังไปตลอดทาง “เฮียดนัยช่วยชีวิตผมทีเถอะ… ไม่งั้นผมตายแน่… เสี่ยแม่งรักเมียขนาดนี้ สีผิดนี่โดนยิงทิ้งแน่…” ค่ายมวยดนัยสิบห้านาทีต่อมา... รถของธีระเบรกเอี๊ยด! หน้าค่ายมวยจนเด็กฝึกสะดุ้ง เขากระโดดลงจากรถแทบจะกลิ้งเข้าประตูค่าย ดนัยที่กำลังต่อเป้าให้เด็กๆ หันมองด้วยความงง “เฮ้ย! มาทำท่าอะไรเหมือนมีคนไล่ยิงวะ?” ธีระวิ่งหอบ เหงื่อไหลเป็นทาง ก่อนจะจับแขนดนัยไว้แน่น เหมือนเกาะไว้เป็นที่พึ่งสุดท้าย น้ำเสียงแทบขาดใจ “เฮียดนัย… ช่วยผมด้วย…” ดนัยยกคิ้ว “ไปทำไรวะ? ควินมันเป็นไรอีก ถูกมันด่ามาหรือไง?” ธีระส่ายหัวแรงๆ “ไม่ใช่ด่าอย่างเดียวครับ… เรื่องนี้ถ้าผมทำพลาด… เสี่ยฆ่าผมได้จริงๆ!” ดนัยชะงัก หมุนตัวหันมามองเต็มๆ “อะไรของนายเนี่ย ทำหน้าเหมือนจะตายแล้ว” ธีระกลืนน้ำล