ชายร่างสูงคิดว่าเธอยังหลับสนิท เขายืนอยู่ข้างเตียง เช็ดผมด้วยผ้าขนหนูอย่างสบายใจ ไม่มีทีท่าว่ารู้เลยว่าคนใต้ผ้าห่มกำลังตัวแข็ง เสียงหัวใจดังรัวจนเหมือนจะเด้งออกมา
ชีวาขดตัวแน่นใต้ผ้าห่ม ความร้อนจากใบหน้าลามไปจนถึงปลายหู
โอ๊ย…นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย! เธอได้แต่ภาวนาให้ตัวเองกลายเป็นอากาศ แต่ยิ่งเขาอยู่ใกล้…กลิ่นสบู่ ความอบอุ่น และอาการสบายๆ ของเขา ยิ่งตอกย้ำว่าเมื่อคืน ไม่ได้เกิดในฝันเลยสักนิด
ควินแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย เขาเหลือบมองร่างเล็กที่มุดอยู่ใต้ผ้าห่มอีกครั้ง แม้จะรู้ว่าเธอตื่นแล้ว แต่เขาเลือกจะไม่ปลุก ไม่อยากเร่งให้เธอต้องเผชิญความเขินในเช้าวันแรกแบบนี้
เขาจึงเดินลงบันไดไปยังชั้นล่างเงียบๆ เหมือนจงใจให้เธอมีเวลา ตั้งสติ…ตั้งใจ…ลมหายใจ… หรือหนีเข้าใต้เตียงก่อนก็ยังได้
พอลงมาถึงชั้นล่างเขาเรียกธีระทันที
“ไปซื้อข้าวต้ม แล้วก็ยาแก้แฮงมาให้ชีวา”
น้ำเสียงเรียบ… แต่แฝงความเป็นห่วงจน
