ในห้องพักที่ไร้เสียงเพลงหรือแสงไฟใดๆ นอกจากแสงสีเหลืองนวลจากโคมข้างเตียง บรรยากาศหลังผ่านช่วงเวลาอันเร่าร้อนกลับเงียบงันราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ไลอ้อนหยิบกางเกงขึ้นมาใส่อย่างลวกๆ ก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่ยังนอนอยู่บนเตียง ดวงตาเขาไม่หลงเหลือแม้แต่ความอ่อนโยนที่เคยมีให้
“เธอมันก็ไม่ต่างจากผู้หญิงทั่วไปคิดจะจับฉันด้วยลูกสินะ?” น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ
อัญญาชะงักไปทันทีดวงตาเบิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปมองเขาด้วยสายตาเจ็บลึกในหัวใจ
“อัญญาไม่เคยคิดแบบนั้นเลยไม่เคยคิดจะผูกมัดอะไรคุณเลยไลอ้อน แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่า...” เสียงของเธอเบาจนแทบแผ่วหายแต่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจ
เขาหัวเราะเบาๆ แบบเยาะเย้ยก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อ
“อย่ามาทำเป็นใสซื่อ เธอรู้ไหมว่าฉันเจอเรื่องแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว คิดว่าฉันทึ่มพอจะไม่รู้ว่าเธอจงใจปล่อยให้ท้องเพราะอะไร”
น้ำตาของอัญญาคลอหน่วยเธอพยาย
