เสียงประตูเพ้นท์เฮาส์ปิดลงอย่างเงียบเชียบ อัญญายืนพิงบานประตูอยู่พักใหญ่ ดวงตาหม่นเศร้าเหมือนคนหมดแรงแม้ใบหน้าจะเรียบนิ่ง แต่หัวใจของเธอกลับสั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่ คำพูดของแม่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงก้องอยู่ในหัว
“กลับไปหาผัวมึงซะ และอย่ามาให้กูเห็นหน้าอีก”
เธอไม่รู้ว่าเธอทำผิดอะไรไม่รู้เลยว่าตัวเองเคยเป็นลูกที่เลวร้ายขนาดไหน
เธอเพียงแค่อยากกลับไปกอดแม่ คนที่เธอคิดถึงเสมอ ไม่ว่าจะห่างไกลกันเพียงใด อยากหลบไปให้ไกลจากคนใจร้ายคนนั้นแต่เธอไม่มีที่ไป
แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นคำพูดเย็นชา กับสายตาไร้เยื่อใยที่แทงลึกเข้ามาในหัวใจ อัญญาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาในห้องที่แสนเงียบงัน
เพ้นท์เฮาส์สุดหรูไลอ้อนซื้อไว้ให้เธอ ตั้งแต่วันที่เขาอยากให้เธอได้เริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างสบาย แต่ในเวลานี้แม้ที่นี่จะหรูหราแค่ไหน กลับให้ความรู้สึกว่างเปล่าอย่างน่าหวาดหวั่น
เธอกอดตัวเองแน่นพยายามหาคำตอบว่าทำไมแม่ถึงต้
