ฝนเริ่มลงเม็ดเบาๆ ตอนที่ไลอ้อนจอดรถและหันมองไทเกอร์ เด็กน้อยกำลังหลับตาพริ้มอยู่ในคาร์ซีท ข้างแก้มมีรอยน้ำตาแห้งกรังจากการร้องไห้เมื่อตอนก่อนออกจากบ้าน
ไลอ้อนที่เห็นว่าหญิงสาวไม่กลับบ้านมาสองวันแล้ว จึงได้ตัดสินใจอุ้มลูกมาตามหญิงสาวเพราะคิดว่าถ้าเธอได้เจอลูกจะยอมกลับไปด้วยกัน
“ใจแข็งจริงเอาลูกมาล่อก็ไม่ยอมกลับ”
หรือสิ่งที่เขาคิดไว้จะเป็นจริงขึ้นมา อัญญาหลงผู้ชายคนใหม่จนไม่กลับบ้านไปหาผัวกับลูก หรือเพ้นท์เฮาส์ที่เขาซื้อให้อัญญาจะพาผู้ชายคนอื่นมาหยามหน้าเขา
ไลอ้อนรีบอุ้มลูกขึ้นแนบอกไอ้อ้วนตัวหนักเขาอุ้มได้ไม่นานก็เมื่อยแขน
“รออยู่นี่แหละไม่ต้องขึ้นไป” เขาหันไปสั่งลูกน้อง
“ครับ” สมชายกับเคนไม่อยากตามขึ้นไปอยู่แล้ว
ไลอ้อนอุ้มลูกไปหยุดหน้าประตูดีที่อัญญายังไม่เปลี่ยนรหัสผ่าน เขาได้ยินเสียงเหมือนว่าเธอกำลังทำงานอยู่เขาไม่รอช้าจึงตะโกนออกไป
“ไอ้อ้วน นี่มันร้องเป็นชั่วโมงแล้ว!”
ชายหนุ่มที
