“คุณ…นอนโซฟาแล้วกันค่ะ ฉันจะไปเอาหมอนกับผ้าห่มมาให้”
หมอสายรุ้งรีบลุกขึ้นอย่างรนลาน ทั้งอายทั้งเขิน ในหัวเอาแต่บ่นตัวเองไม่หยุด ‘บ้าที่สุด…ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย’
“เดี๋ยวครับหมอ ข้อมือคุณแดงช้ำหมดเลย”
ฟิลิกซ์เรียกไว้ก่อนที่เธอจะเดินออกไป เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าข้อมือของเธอทั้งแดงทั้งช้ำจากเหตุการณ์เมื่อคืน
“มาครับ ผมจะทายาให้”
เขาจับมือเล็กของเธอมาวางบนตักอย่างเบามือ ก่อนจะหยิบหลอดยาแก้ฟกช้ำมาบีบออกเล็กน้อย แล้วค่อยๆทาลงบนรอยช้ำอย่างระมัดระวัง หมอสายรุ้งมองหน้าเขาเงียบๆ ก่อนจะยิ้มบาง ในใจรู้สึกอุ่นอย่างบอกไม่ถูก เขาอ่อนโยนมากจริงๆ
“เสร็จแล้วครับ พรุ่งนี้ผมจะพาไปแจ้งความเอง ปล่อยไว้ก็เป็นภัยกับคนอื่น”
“ค่ะ ฉันก็คิดเอาไว้เหมือนกัน คนแบบนี้ปล่อยไว้ไม่ได้”
เธอมั่นใจว่าไม่ใช่คนในหมู่บ้านแน่นอน เพราะไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน แต่ถ้าเป็นหมู่บ้านข้างเคียงก็ไม่แน่
“ดึกมากแล้ว เรานอนพักผ่อนกันดีกว่านะค
