“หมอ…คิดยังไงกับผมครับ”
ฟิลิกซ์ถามขึ้นทันที แทบไม่ปล่อยให้เธอมีเวลาได้คิดอะไร
หมอสายรุ้งชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหลบสายตาเขา เหมือนกำลังคิดคำตอบ
“แล้วจะให้ฉันตอบว่าอะไรล่ะคะ” เธอพูดเสียงเบา “ต่อให้ฉันชอบคุณ…มันจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อเราอยู่ไกลกันขนาดนี้”
ฟิลิกซ์ได้ยินแบบนั้นกลับยิ้มกว้าง ดวงตามองเธออย่างเอ็นดู
“หมอพูดแบบนี้…แสดงว่าหมอก็ชอบผมเหมือนกันนะสิ”
หมอสายรุ้งรีบเงยหน้าขึ้นทันที
“บ้า…คุณอย่ามาคิดเองเออเองนะ”
เธอปฏิเสธทันที เพราะเขาพูดเหมือนสรุปแทนเธอไปหมดแล้ว ทั้งที่คำว่าชอบยังไม่หลุดจากปากเธอซักนิด
ฟิลิกซ์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะมองหน้าเธอเหมือนจับพิรุธได้
“ผมไม่ได้คิดไปเองหรอกครับ” เขาพูดพลางชี้เบาๆไปที่แก้มเธอ “หน้าหมอแดงขนาดนั้น จะให้ผมคิดว่ายังไง”
หมอสายรุ้งเผลอเอามือแตะแก้มตัวเองทันที ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนี
“หมอก็ใจตรงกับผมนั่นแหละ”
เมื่อถูกเขาไล่ทันแบบนี้ เธอก็รีบเปลี่ยนเร
