ลูกชายงั้นเหรอ

@ บริษัท G ในเครือก้องวณิชกุล เพียงแค่ประตูลิฟต์เปิดออก เสียงเรียกชื่อหญิงสาวดังขึ้นด้วยน้ำเสียงและท่าทางตื่นเต้น “ณิชา” “จอห์นนี่ นายมาทำไม” ณิชาสาวเท้าเดินออกจากลิฟต์ด้วยท่าทางเร่งรีบ เพราะเกรงจอห์นนี่จะเอ่ยปากเรียกชื่อตัวเองอีกครั้ง “คำทักทายไม่เป็นมิตรเลย” จอห์นนี่แสดงสีหน้างอนออกมา เมื่อได้ยินประโยคทักทายไร้ความดีใจ “เพราะนายแหละตัวดี ส่งฉันมาเจอเรื่องแย่ ๆ แบบนี้” ณิชามองค้อนจอห์นนี่ด้วยท่าทางหงุดหงิดใจ ด้วยเหตุผลที่ทำให้ตัวเองต้องกลับมาเจออดีตสามีตัวเอง “แย่ยังไง งานไปได้ด้วยดีไม่ใช่เหรอ” จอห์นนี่ขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย พลันเอียงศีรษะเล็กน้อยเสมือนต้องการคำอธิบาย “งานราบรื่น แต่ชีวิตของฉันไม่สงบสุขน่ะสิ” งานราบรื่นชวนให้มีความสุข แตกต่างจากชีวิตของเธอ ที่เกิดอาการหัวร้อนและหัวเสียในทุกวัน “หือ! พูดอะไรของเธอ ฉันไม่เข้าใจ” “ช่างเถอะ ว่าแต่นายมาทำอะไร” ณิชาส่ายศีรษะเบา ๆ เชิงปฏิเสธ พลันเอ่ยถามจอห์นนี่ด้วยความสงสัย เมื่อเห็นเจ้าตัวปรากฏตัวอยู่ที่ประเทศไทย “แวะมาดูความเรียบร้อย” “หาเรื่องหนีเที่ยวละสิไม่ว่า ว่าแต่อยู่กี่อาทิตย์” ณิชาเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้ เพราะเธอทราบถึงเจตจำนงที่แท้จริงในการมาครั้งนี้ของจอห์นนี่ดี “หนึ่งอาทิตย์ ว่าแต่นาวินไปไหน อยู่กับใคร” จอห์นนี่ตอบกลับในทันทีและไม่ลืมเอ่ยถามถึงหลานชายตัวเองด้วยความคิดถึงและเป็นห่วง “ไปโรงเรียน ตอนนี้ลูกชายฉันโตแล้วย่ะ” ณิชาตอบกลับด้วยท่าทีภูมิใจ เนื่องจากลูกชายของเธอนั้นเริ่มโตจนเข้าโรงเรียนได้แล้ว จนกระทั่ง! “เวลางาน อยากคุยไปคุยเวลาพัก” เสียงเข้มปนดุดันของประธานหนุ่มดังขึ้น ชวนให้ณิชาและจอห์นนี่หันไปมองเป็นตาเดียว ก่อนที่ร่างสูงโปร่งจะเดินผ่านไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย จอห์นนี่ตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงและท่าทางตื่นเต้น เมื่อได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของประธานหนุ่มที่เดินผ่านไป “ใครเหรอ ดุมาก” “ประธานบริษัทไง” ณิชาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย ยิ่งได้เห็นท่าทีตื่นเต้นของจอห์นนี่ ยิ่งชวนให้เหนื่อยใจ “คุณภูดิศเหรอ” จอห์นนี่เบิกตาโตด้วยความตื่นเต้น พลันอุทานชื่อประธานหนุ่มขึ้นด้วยน้ำเสียงเหม่อลอย ชวนให้ณิชาหรี่ตามองจอห์นนี่เสมือนจับผิดปนสงสัย “นายรู้จักเหรอ” “ทำไมจะไม่รู้จัก ผู้บริหารคนนี้ขึ้นชื่อเลย เก่ง ฉลาด หล่อเหลาและก็หล่อจริง ๆ” “หน้าตาบ้าน ๆ” ณิชาเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้กับคำชมเกินเหตุของจอห์นนี่ ที่มีต่อภูดิศ “โอ้มายก๊อต! แบบคุณภูดิศเรียกบ้าน ๆ งั้นเหรอ” จอห์นนี่ยกมือขึ้นทาบอกด้วยท่าทางตกใจ พลันตั้งคำถามกลับณิชาด้วยท่าทางแปลกใจ “ใช่ไง นายหล่อกว่าอีก” ณิชาตอบกลับในทันที โดยที่เธอไม่ทันสังเกตมุมหนึ่งของอาคารที่มีใครบางคนแอบฟังอยู่ จนกระทั่ง! ปัง! เสียงกระแทกประตูดังสนั่น ชวนให้ณิชาและจอห์นนี่ตกใจและหันไปมองต้นเสียงในทันที แต่กลับพบความว่างเปล่าแทน “เสียงอะไร” “ลมพัดประตูมั้ง” ณิชาตอบกลับแบบขอไปที พลันหรี่ตามองไปยังพื้นที่ว่างเปล่าด้วยความสงสัยเงียบ ๆ “ลม” จอห์นนี่ทวนคำด้วยความสงสัย แต่! กลับถูกณิชาตอบกลับด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียวอีกครา “จอห์นนี่ นายจะถามอะไรให้มากความ ฉันก็อยู่กับนายเนี่ย” “โทษที พอดีช่างสงสัยนิดหน่อย” จอห์นนี่ยกมือเกาท้ายทอยแก้เก้อ พลันยิ้มทะเล้นออกมา “นายเป็นคนต่างชาติ ที่ชอบใส่ใจเรื่องชาวบ้านจริง ๆ” ณิชาส่ายศีรษะเบา ๆ เอือมระอากับจอห์นนี่ไม่น้อย แต่ยังไม่วายจอห์นนี่จะได้พูดต่อ เสียงของเลขาหนุ่มท่านประธานก็ดังขึ้น เรียกชื่อหญิงสาวด้วยน้ำเสียงสุภาพ พลันแจ้งความประสงค์ของเจ้านายหนุ่ม “คุณณิชาครับ ท่านประธานเรียกพบ” “หือ เรียกฉันทำไมเหรอคะ” ณิชาขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย พลันตั้งคำถามกลับ แต่! กลับไม่ได้รับคำตอบ “ไม่ทราบครับ” ธนัทตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ พลันเหลือบมองจอห์นนี่ด้วยหางตานิ่ง จอห์นนี่ตบบ่าเล็กเบา ๆ พลันพยักพเยิดหน้าเล็กน้อย ให้ณิชาเข้าไปพบประธานหนุ่มตามคำสั่ง “ไปเถอะ ฉันจะเข้าไปรอที่โต๊ะทำงาน มีเรื่องงานคุยด้วย” ภายในห้องทำงานท่านประธานหนุ่มเงียบสงัด มีเพียงแค่เสียงคลิกเมาส์ดังขึ้น พร้อมกับใบหน้าเรียบเฉยของภูดิศที่กำลังจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ จนกระทั่ง ร่างบางเดินเข้าไปและตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงและถ้อยคำสุภาพ “ท่านประธานเรียกพบฉัน มีเรื่องอะไรรึเปล่าคะ” “วันนี้หกโมงเย็น ออกไปคุยงานกับลูกค้ากับผม” ภูดิศสั่งงานเสียงเข้ม ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉย ละสายตาคมจากหน้าจอคอมฯ กลับไปให้ความสนใจกับหญิงสาวตรงหน้า “ไม่ว่างค่ะ” ณิชาตอบปฏิเสธในทันที โดยไม่มีแม้แต่เสี้ยววินาทีนึกคิดและไตร่ตรองคำสั่ง “ทำไม” คิ้วเข้มขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย พลันเอ่ยถามเหตุผลจำเป็นของหญิงสาวอย่างใจเย็น แต่! คำตอบที่ได้รับจากณิชา ยังเป็นคำปฏิเสธดังเดิม “เวลาเลิกงาน ฉันไม่คุยงานค่ะ” “ขอเหตุผล” ภูดิศยังไม่ยอมแพ้ เอ่ยถามหาเหตุผลอีกครา หวังเหตุผลที่ได้รับในครั้งนี้จะถูกใจตัวเอง แต่! “ฉันบอกไปแล้วไงคะท่าน หลังเลิกงาน ฉันไม่คุยหรือทำงานล่วงเวลา” “ต้องรีบไปรับลูกเหรอ” ภูดิศตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเรียบเฉย แต่นัยน์ตาจ้องมองร่างบางเสมือนต้องการจับผิดหญิงสาวก็ไม่ปาน กึก! คำถามของภูดิศ ชวนให้ร่างบางชะงักไปเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำแทบหลุดออกมา มือเล็กเย็นเฉียบจนต้องจับมือเข้าหากันแน่น ข่มอาการประหม่าเอาไว้ให้มากที่สุด แต่ไม่วายถูกภูดิศตั้งคำถามอีกครั้ง “ลูกเธอกี่ขวบเหรอ” “ฉันขอไม่ตอบเรื่องส่วนตัวค่ะ” ณิชากลืนน้ำลายเหนียวลงคอ หญิงสาวยังคงปฏิเสธตอบคำถามเรื่องส่วนตัวของตัวเองด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “พาลูกเธอไปด้วยสิ” “นี่คุณ ฉันรู้สึกว่าคุณกำลังก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวฉัน” เมื่อถูกตั้งคำถาม อารมณ์หงุดหงิดที่กักเก็บเอาไว้ก็ปะทุขึ้นอีกครา พลันเหวี่ยงใส่ประธานหนุ่มด้วยท่าทางฉุนเฉียว “คิดไปเอง” “แต่คุณทำให้ฉันรู้สึก” “ผมติดต่อเรื่องงาน มีเรื่องไหนที่บอกว่าผมก้าวก่ายชีวิตของเธอ” “เฮ้อ! เอาเป็นว่าฉันไม่สะดวกค่ะ” ณิชาถอนหายใจพรืดยาว เพื่อระบายความอัดอั้นในใจ เมื่อกำลังถูกต้อนให้จนมุม “ตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายพัฒนาธุรกิจ ได้มาเพราะโชคช่วยเหรอ” น้ำเสียงและสีหน้าเรียบเฉย แต่สายตาแฝงไปด้วยคำตำหนิกลาย ๆ “ปากร้ายฉิบ งั้นก็ได้ค่ะ หกโมงเย็นใช่ไหม” คำพูดธรรมดาแต่แฝงไปด้วยคำตำหนิ ชวนให้ณิชาสัมผัสได้ จนต้องยอมจำใจตอบรับงานในครั้งนี้อย่างจำยอม แต่! ภูดิศยังคงตั้งคำถามเรื่องส่วนตัวของณิชาไม่หยุด เสมือนต้องการคำตอบจากปากของหญิงสาว “ใครจะดูแลลูก” “ไม่ต้องยุ่ง” ณิชาตอบกลับเสียงเข้มท่าทางร้อนรน ดวงตากลมโตมองค้อนร่างสูงเสมือนไม่พอใจในคำถามของภูดิศ “ร้อนรนเกินไปไหมวะ แม่ง! ใครจะอยากยุ่งกับลูกของเธอกัน” ภูดิศสบถออกมาท่าทางหัวร้อน เมื่อยังคงได้รับคำปฏิเสธจากหญิงสาวทุกครั้งไป “หยาบคาย พูดไม่เพราะ สถุล” ณิชาตอบกลับด้วยสายตาและถ้อยคำตำหนิ เสมือนกำลังสั่งสอนประธานหนุ่มกลาย ๆ “ณิชา” ภูดิศกัดฟันกรอด เรียกชื่อหญิงสาวเสมือนคาดโทษ เมื่อถูกหญิงสาวสาดคำพูดไม่สุภาพใส่ตัวเอง “ฉันพูดความจริง อีกอย่างท่านประธานไม่ควรพูดจาแบบนี้กับพนักงานอย่างฉัน” “สอนฉันเหรอ” “คนอย่างท่านประธาน สั่งสอนได้ด้วยเหรอคะ? อ้อ ฉันเอาเวลาที่สอนท่าน ไปสอนลูกชายตัวเองดีกว่า ขอตัวค่ะ” กึก! ร่างบางชะงักแทบหยุดหายใจ เมื่อตัวเองเผลอหลุดพูดถึงลูกชายตัวเอง จนต้องรีบขอตัวและเดินออกจากห้องทำงานท่านประธานโดยเร็ว โดยเธอไม่ทันสังเกตเห็นสายตาคม ที่กำลังจับจ้องแผ่นหลังบางทุกย่างก้าวด้วยความสงสัยเต็มประดา “ลูกชายงั้นเหรอ”