หนูน้อยนาวินรู้สึกตัวตื่นอีกครั้งในช่วงดึกของวัน เพียงแค่ร่างเล็กขยับตัว ภูดิศกลับรู้สึกตัวตื่นในทันที พลันเอ่ยเรียกชื่อหนูน้อยนาวินด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
“นาวิน”
“หิวน้ำครับ” น้ำเสียงแหบแห้งเปล่งเสียงขึ้น ภูดิศประคองร่างเล็กขึ้นนั่งและรีบรินน้ำเปล่าที่อยู่ไม่ไกลส่งให้กับหนูน้อย
“ดีขึ้นรึยังครับ” ความเป็นห่วงเอ่อล้นในใจ จึงรีบเอ่ยถามอาการและความรู้สึกของหนูน้อยอีกครั้ง
“ดีขึ้นแล้วครับ พี่นาวินดีใจที่คุณลุงยังอยู่” รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าเล็ก นัยน์ตาสดใสของหนูน้อยนาวิน ประกายความสุขออกมาอย่างเห็นได้ชัด
“ไว้ใจคนอื่นมากเกินไปแล้วนะ” มือหนาลูบศีรษะเล็กเบา ๆ พลันตักเตือนหนูน้อยนาวินด้วยความเป็นห่วง เมื่อหนูน้อยกำลังสนิทกับคนแปลกหน้าเฉกเช่นเขาง่ายเกินไป
“คุณลุงไม่ใช่คนอื่นสักหน่อย” หนูน้อยนาวินตอบกลับด้วยน้ำเสียงและแววตาใสซื่อ พลันให้ภูดิศสงสัยไม่น้อย จึงเอ่ยถามหาเหตุผล
“หือ นาวินกำลังจะพูด
