ณิชาเบิกตาโตด้วยความตกใจปนแปลกใจ พลันเอ่ยถามภูดิศด้วยน้ำเสียงมีหวังและอุ่นใจในคราเดียว
“คุณมาได้ยังไง”
“พี่นาวินโทรบอก เกิดเรื่องแบบนี้ ทำไมไม่บอกผมวะ” ภูดิศตอบกลับด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิด เมื่อร่างบางไม่ยอมโทรหาตนเอง แต่กลับจัดการเพียงลำพัง
“หงุดหงิดอะไรเล่า” ณิชาเบ้ปากเสมือนกำลังร้องไห้ เมื่อถูกร่างสูงดุ ในขณะที่ตนเองยังไม่หายตกใจ แต่! กลับต้องชะงัก เมื่อเจอประโยคร่ายยาวจากชายหนุ่ม
“เจอเหตุการณ์แบบนี้ คุณควรโทรบอกบ้าง ถ้าเกิดผมมาไม่ทัน คุณโดนไอ้เหี้ยนั่นตบไปแล้ว เจ็บตัวขึ้นมาจะทำยังไง ดูแลตัวเองหน่อยสิ เธอไม่ได้ตัวคนเดียวนะเว้ย เธอยังมีครอบครัว ทำไมชอบคิดว่าตัวเอง ตัวคนเดียวอยู่ได้ อ้าวเฮ้ย! ร้องไห้ทำไม”
หยดน้ำตาที่เคยกักเก็บเอาไว้ ไหลทะลักผ่านดวงตากลมโต ไหลอาบเปียกชื้นพวงแก้ม ตามมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือบอกกล่าวความในใจตนเองออกมา
“ฉันแค่รู้สึกกลัว ผู้ชายคนนั้นน่ากลัวมาก ๆ เลย”
ภูดิ
