ภูดิศตัดสินใจพาณิชาและนาวินเดินทางมาหาบิดาและมารดาตนเองที่บ้านหลังใหญ่ ตามคำร้องขอจากคุณหญิงวนิดาที่อยากเจอณิชาและนาวิน
ณิชายกมือไหว้บิดาและมารดาของอดีตสามีตนเอง ที่ก่อนหน้านี้เคยสนิทสนมกันมาก่อนด้วยท่าทางนอบน้อม
“สวัสดีค่ะคุณพ่อ คุณแม่”
“หนูณิชา แม่คิดถึงหนูมากรู้รึเปล่า” คุณหญิงวนิดาไม่มีทีท่าโกรธเคืองณิชาอย่างที่หญิงสาวคิดแต่อย่างใด แต่กลับเดินเข้ามาสวมกอดเธอด้วยความคิดถึงแทน
“ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะคะ หนูแค่คิดน้อยไปหน่อย” ณิชากอดตอบรับคุณหญิงวนิดา ควานหาความอบอุ่นจากอ้อมกอดของผู้หญิงตรงหน้า
“แม่ไม่โกรธหนูหรอกลูก กลับมาแล้ว แม่ก็ดีใจ”
ภูดิศที่ยืนนิ่งมองณิชาและมารดาของตนเองทักทายกันพอควร ชายหนุ่มจึงรีบเปิดตัวลูกชายของตนเองให้กับบิดาและมารดาได้เห็นกับตา
“พี่นาวิน สวัสดีคุณปู่ คุณย่า หน่อยสิลูก”
“สวัสดีครับ ผมชื่อ พี่นาวินครับ” หนูน้อยนาวินเดินออกมาจากด้านหลังของบิดา พลันยกมือไหว้
