ภูดิศใช้เวลาอยู่ในงานเลี้ยงได้ไม่นาน ด้วยความรู้สึกผิดปกติ ภายในที่ร้อนรุ่ม ชายหนุ่มจึงหันไปกระซิบบอกเลขาคนสนิท ให้อยู่รับหน้าแขกในงานแทนตนเอง แต่ไม่วาย ย้ำคำสั่งให้ธนัทดูแลณิชาแทนตัวเอง
“ฝากด้วย ฉันจะกลับห้องพัก อ้อ ฝากดูณิชาด้วย อย่าให้คลาดสายตา”
“ตอนนี้ผมยังไม่เห็นคุณณิชาเลย ว่าแต่เจ้านายเป็นอะไรไปครับ” ธนัทกวาดสายตามองหาณิชารอบงาน แต่! ไม่พบหญิงสาว และไม่ลืมเอ่ยถามเหตุผลเจ้านายหนุ่ม
“รู้สึกไม่ค่อยสบาย”
“ให้ผมหายาลดไข้ ให้ไหมครับ”
“ไม่ต้อง ฉันแค่ต้องการพักผ่อน” ภูดิศยกมือขึ้นห้ามและรีบเดินออกจากงานเลี้ยงในทันที
ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังมุ่งตรงเดินไปหน้าลิฟต์ เพื่อกลับห้องพักของตนเอง เสียงหวานของราตรีดังขึ้น พลันรั้งแขนหนุ่มเอาไว้ให้หยุดสนทนากับตนเอง
“พี่ภูดิศจะกลับไป พักแล้วเหรอคะ”
“ปล่อย” ภูดิศกัดฟันข่มอารมณ์หงุดหงิดของตนเอง พลันสะบัดมือให้หลุดออกจากการจับของราตรี
“พี่ภูไม่สบา
