เครื่องบินแลนดิ้งถึงกรุงเทพมหานครในช่วงเช้าตรู่ของวัน หญิงสาวนั่งรอลัลนามารับ พลันนั่งครุ่นคิดทบทวนเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมาด้วยสีหน้าปลงตก สลับอารมณ์โวยวายตนเองเบา ๆ
“ฉันไม่น่าพลาดเลยจริง ๆ โอ๊ย! ณิชาเธอทำอะไรลงไป”
จนกระทั่ง!
ลัลนาที่เดินเข้ามาพอดี เอ่ยถามณิชาขึ้นด้วยความสงสัยปนมึนงงกับท่าทางเสมือนคนบ้าของณิชา
“อะไรของแก เกิดอะไรขึ้น”
“เปล่าไม่มีอะไร ขอบคุณที่มารับนะ” ณิชารีบปฏิเสธในทันที พลันยันตัวลุกจากเก้าอี้และเดินเข้าไปคล้องแขนลัลนาทันที
“ช่วงนี้ดูเหมือนแกยุ่ง มีโอกาสต้องรีบมารับสิ” ลัลนาตอบกลับทีเล่นทีจัง พลันเดินคล้องแขนณิชาไปยังลานจอดของสนามบิน
“ชีวิตฉันแทบไม่ว่างเลยแก”
“เอ๊ะ! นี่แกแอบซ่อนผู้ชายเอาไว้เหรอ” ลัลนาหยุดเดิน เธอหันมองหน้าณิชาและหรี่ตามองจับผิดเพื่อนสาวของตนเอง และได้ผล! เมื่อณิชายอมบอกกล่าวข้อเท็จจริงให้ลัลนาได้รับทราบจากปากของเธอเอง
“พ่อของพี่นาวิน”
“คุณภู
