“เพราะผมเป็นพ่อไง” น้ำเสียงหนักแน่น นัยน์ตาจริงจัง ตอบกลับร่างบางชัดถ้อยชัดคำ นัยน์ตาคมแฝงไปด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ เมื่อร่างบางยังคงปากแข็งไม่ยอมรับความจริง
“ไม่ใช่” ณิชายังคงยืนยันคำเดิม เธอปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า แต่กลับหลบสายตาคมที่กำลังมองเธอไม่ละสายตา
จนกระทั่ง!
ภูดิศล้วงซองจดหมายสีขาว ออกจากเสื้อสูทของตนเองด้วยท่าทางเย็นชา ตอบกลับด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว เมื่อร่างบางยังคงดื้อรั้น
“คิดว่าผมโง่มากรึไง”
“คุณกล้าตรวจดีเอ็นเอลูกชายฉัน โดยไม่ขออนุญาตจากฉันก่อนอย่างงั้นเหรอ” ณิชารับซองเอกสารสีขาวด้วยมือที่สั่นเทา พลันตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแฝงไปด้วยความกลัวจับใจ
“ถ้าเกิดผมบอกคุณ คุณจะยอมเหรอ” หากไม่มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ยืนยัน ณิชาคงยืนกรานปฏิเสธดังเดิมเป็นแน่
“ไม่มีทางยอมแน่” ณิชาตอบกลับเสียงเข้ม ดวงตากลมแฝงไปด้วยความโมโหปนกรุ่นโกรธ เมื่อภูดิศทำในสิ่งที่เธอหลีกเลี่ยงมาโดยตลอด
“ปิ
