เพราะผมเป็นพ่อไง

ณิชาเดินออกจากห้องประชุมในทันทีที่แล้วเสร็จ กึก! ร่างบางกลับชะงักและหยุดเดิน เมื่อตรงหน้าของเธอคือหิรัญ ลูกพี่ลูกน้องอดีตสามีตนเอง บุคคลที่เธอเคยรู้จักมาก่อน “ณิชา เธอมาทำอะไรที่นี่” “คุณหิรัญ” ณิชาอุทานเรียกชื่อชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าตนเอง ด้วยสีหน้าตกใจไม่น้อย “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ สบายดีเหรอ” นัยน์ตาคมจ้องมองร่างบางไม่ละสายตา พลันตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง “สบายดีค่ะ” ณิชาตอบกลับด้วยรอยยิ้มบาง เธอตอบกลับด้วยถ้อยคำและน้ำเสียงสุภาพ แต่! กลับต้องยืนตัวแข็งทื่อ เมื่อได้ยินประโยคที่เปี่ยมไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย นัยน์ตาจับจ้องมองร่างบางด้วยความว่างเปล่า “กลับมาทำไม อยู่ต่างประเทศก็ดีอยู่แล้ว” “คะ” ณิชาทวนคำกลบเกลื่อนอาการบางอย่างที่กำลังปะทุอยู่ในใจ มือเล็กกำชายกระโปรงแน่น เพื่อข่มอาการประหม่าของตนเอง “ไม่มีอะไร ฉันขอตัว” หิรัญตอบกลับเพียงสั้น และเดินผ่านหน้าณิชาไปในที่สุด