"ช่วยด้วยย" เสียงไลลาร้องตะโกนออกมาพร้อมกับเสียงสะอึกสะอื้นที่กำลังร้องไห้
"พ่อ!!" กวินทร์รู้ได้ทันทีเลยว่าตอนนี้พ่อของเขาคงกำลังอาการไม่ดีแน่
ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นจากเตียง แล้วจับเสื้อผ้าที่เขาเพิ่งถอดออกไปขึ้นมาสวมใส่
ตอนนี้เขาไม่ได้สนใจผู้หญิงที่กำลังนอนพลีกายให้เลย ชายหนุ่มรีบวิ่งออกมาจากห้องนั้นแล้วตรงไปที่ห้องพ่อ
"พ่อเป็นอะไร!!" พอไปถึงก็พบว่าภาคินทร์และไลยา ทั้งสองกำลังกอดร่างผู้เป็นพ่อและเขย่า
"พ่อครับ! พ่อครับ!!" กวินทร์เข้าไปกอดอีกคน
ไลยาก็เลยถอยออกมากอดแม่เธอ ที่ตอนนี้กำลังยืนร้องไห้อยู่อีกมุมนึงของห้อง
"พ่อจะจากพวกผมไปแบบนี้ไม่ได้นะ พ่อฟื้นขึ้นมาก่อนสิ วันนี้มันคือวันมงคลของพวกผม พ่ออย่าทำแบบนี้นะ" ชายหนุ่มทั้งสองกอดร่างไร้วิญญาณของผู้เป็นพ่อ และร้องไห้คร่ำครวญเหมือนจะขาดใจ
สุพจน์เริ่มจะทนไม่ไหวตั้งแต่ช่วงส่งตัวเข้าหอแล้ว แต่ท่านรอเวลาเพื่อที่จะส่งลูกชายทั้งสองคนถึงฝั่ง
