วันต่อมา.. สโนไวท์สะดุ้งตื่นขึ้นสิ่งแรกที่เธอทำคือรีบมาเปิดผ้าม่านดูหน้าต่างมุมเมื่อคืนนี้
อึก อึก พอเห็นแต่ความว่างเปล่ามันทำให้หัวใจว้าเหว่มาก เธอได้ความรักจากคนรอบข้างจนล้น แต่ทำไมถึงเหมือนยังโหยหาความรักจากใครคนหนึ่งอยู่
พรุ่งนี้แล้วสินะ ไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไรจะได้เจอเขาอีก ..มือเรียวรีบขยับขึ้นมาเช็ดน้ำตาออก เมื่อเห็นรถคันที่เธอเฝ้ามองอยู่เมื่อคืนนี้กลับมาจอดที่เดิม
สโนไวท์ไม่รอช้ารีบวิ่งลงมาข้างล่าง
"ตื่นแล้วเหรอลูก"
"ค่ะ"
"แล้วนี่เราจะไปไหน"
"ลูกจะไปเดินเล่นหลังบ้านค่ะ"
"น้ำก็ยังไม่อาบ" คนเป็นแม่ได้แต่พึมพำตามหลังลูกสาวที่รีบเดินออกไป
พอออกมาได้คนตัวเล็กก็รีบวิ่งผ่านสนามหญ้าหลังบ้าน เพื่อไปให้ใกล้กับจุดที่เขาอยู่ที่สุด
"ร้องไห้ทำไม" ถึงแม้จะมีกำแพงกั้นและมีต้นไม้ปลูกเป็นแนวยาวตามรั้ว แต่ช่องว่างระหว่างกำแพงยังพอเห็นคนที่อยู่ด้านนอก เทวินยื่นมือผ่านช่องว่างนั้นเข้ามาซับน้ำ
