"พี่เพลงมาหาจัสตินแล้ว จัสตินดูสิใครมา" ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก จัสตินผงกหัวขึ้นมองและเมื่อเห็นว่าเป็นใครพวงหางก็กวัดแกว่งเบาๆ ด้วยความดีใจ จัสตินมีภาวะขาอ่อนแรงทำให้เดินไม่ได้อันเนื่องมาจากอายุที่มากขึ้น อยู่ในช่วงสุดท้ายของชีวิต แต่ทุกคนในบ้านก็ผลัดกันมาดูแลคอยจับพลิกตัวเพื่อไม่ให้เป็นแผลกดทับ
"จัสติน" แคลร์ เคท คริสต์ส่งเสียงเรียก เพลงนั่งลงกับพื้นข้างๆ เจ้าสุนัขชราตัวใหญ่ที่นอนอยู่บนเบาะนุ่มค่อยๆ ยกหัวของมันขึ้นมาเกยบนตักของเจ้านายที่รักของมันทันที มือบางลูบสัมผัสมันด้วยความอ่อนโยนเปี่ยมไปด้วยรัก
"พี่เพลงมีของโปรดมาให้จัสตินด้วยนะ" จัสตินทำจมูกฟุดฟิดดมกุ้งลวกที่อยู่ในถ้วย เพลงฉีกกุ้งเป็นชิ้นเล็กๆ บรรจงป้อนใส่ปาก แล้วก้มลงไปจูบที่หัวของมัน
"จัสตินอยากออกไปข้างนอกไหม" ดวงตาของจัสตินเป็นประกายเมื่อได้ยินสิ่งที่คริสต์เอ่ยกับมัน พร้อมสะบัดหางเบาๆ เป็นการตอบรับ
"จัสตินอยากไปใช่ไหม" แคลร
