หนมถ้วย เปียกปูน สำลี อยู่ในอาการซึมเศร้าไม่ต่างจากเพลง ทั้งสามตัวนอนเฝ้าอยู่ที่หลุมศพของจัสตินไม่ยอมไปไหน ทำตัวแข็งทื่อไม่ยอมให้ใครอุ้ม บ้างก็แยกเขี้ยวขู่ใส่
"ดึกแล้วเข้าบ้านได้แล้วนะเพลง" ยี่หวาบอกพลางลูบศีรษะของลูกสาวอย่างปลอบประโลม
"เพลงขออยู่กับจัสตินอีกแป๊บนะคะคุณแม่" น้ำเสียงเจือสะอื้นพร้อมหยาดน้ำตาที่ไม่เคยเหือดแห้งจางหาย เกือบสี่ชั่วโมงนับตั้งแต่จัสตินสิ้นลมหายใจที่เพลงเอาแต่ร้องไห้อยู่อย่างนี้
"เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นสัจธรรม ทุกสิ่งอย่างในโลกนี้มีเกิดก็ต้องมีดับ การที่เพลงร้องไห้เสียใจอาจทำให้วิญญาณจัสตินเป็นห่วง เพราะจิตของเพลงยังยึดติดอยู่กับจัสติน จิตของเพลงจะไปเหนี่ยวรั้งจัสตินไว้ หากสื่อถึงกันได้ อาจทำให้จัสตินไปไหนไม่ได้ หรือไม่ไปสู่สุขคตินะลูก" เอรินเอ่ยปลอบหลานสาว
"เพลงฟังปู่นะ จัสตินไม่ได้ไปไหนเลย จัสตินอยู่ในความทรงจำของเพลง อยู่ในความทรงจำของทุกคน จัสตินไปสบายแล้ว ไ
