"แล้วมันแบบไหนคะ ในเมื่อที่เสี่ยทำอยู่มันแสดงออกว่าเสี่ยกำลังขังริน" ฉันพยายามดันตัวออกขณะที่เขาก็ยอมปล่อยอย่างง่ายดาย
คงจะรำคาญฉันล่ะสิ...
"ไม่เครียดนะครับ ไปกินข้าวกัน" เสี่ยกวินกรีดยิ้มบนใบหน้า เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าฉันทำหน้าแบบไหน
"กินข้าวนะเพื่อลูกในท้องของเราไง" เขาพูดขึ้นอีกเมื่อฉันยืนนิ่งขมวดคิ้วมองเขา
"ก็เดินนำสิ!" ฉันตวาดเสียงดัง เพราะหิวหรือเพราะไม่พอใจหรือเพราะอะไรก็ไม่รู้
"ครับๆ" เสี่ยกวินเกาหัวก่อนจะเดินนำหน้าฉันออกไป ฉันเดินตามมาถึงชั้นลิฟต์
ใช่ค่ะ บ้านหลังนี้มีลิฟต์!
"มึนหัวไหม"เขาปรี่เข้ามาพยุงฉันไว้เมื่อฉันเอนตัวหน่อยๆ หลังจากที่ออกมาจากลิฟต์
"มันวูบๆค่ะ สงสัยไม่ชิน"
"นั่งรอพี่นะครับ เดี๋ยวพี่ไปยกกับข้าวมา" เสี่ยกวินเลื่อนเก้าอี้ให้ฉันนั่ง ส่วนตัวเขารีบเดินเข้าครัวไป
"ยายใหญ่บอกว่ากินตอนท้องจะทำให้อารมณ์ดี" อาหารบำรุงถูกวางตรงหน้าฉัน พร้อมกับรอยยิ้มของเสี่ยกวิน
"
