"ยังเจ็บอยู่ไหมครับคนดีของผม" มือหนาของสามีเอื้อมไปลูบผมภรรยาเบาๆ เขาอยู่กับเธอตลอดเวลา ไม่ยอมห่างไปไหน และเห็นทุกอิริยาบถ ตอนที่เธอเจ็บและเบ่งคลอด นี่เหรอที่เขาเรียกว่าความเจ็บปวดที่สวยงาม แม้กระทั่งตัวเขาเองก็ยังเจ็บตามไปด้วย
"เจ็บสิคะ" ถ้าเป็นบางคนอาจจะบอกสามีว่าไม่เจ็บแล้ว แต่เธอขอไม่โกหกดีกว่า เขาจะได้มีความรู้สึกนั้นไปกับเธอด้วย เพราะตอนนี้มันเจ็บแทบไม่อยากขยับตัวไปไหนเลย แต่พอมองดูเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมกอด ของคนที่พวกเขาไว้ใจที่สุด ความเจ็บปวดนั้นก็บรรเทาลงได้มาก
"ขอบใจนะที่คลอดลูกของพี่ออกมาแบบปลอดภัย ไหนๆ ก็คลอดเขาแล้ว พี่ฝากเลี้ยงด้วยเลยแล้วกัน" กัลยาพูดพร้อมกับยื่นเด็กส่งคืนให้กับน้องชาย
"...." รรรรรรยิ้มออกมาแบบมีความสุข เพราะเธอกลัวว่าตัวเองจะไม่ได้เลี้ยงลูก
"ถ้ามีอะไรขาดเหลือก็บอกพี่มา"
"ค่ะ" มือเรียวเอื้อมไปเขี่ยแก้มป่องของลูกชายเบาๆ แบบรักใคร่
ที่กัลยาพูดไปแบบนั้นก็เพ
