น้ำใจกลับลงมาที่แผนก ถึงแม้เขาบอกให้กลับไปพักผ่อนที่ห้อง แต่เธอคิดว่าทำงานก่อนดีกว่า เพราะยังไงก็จะเดินทางพรุ่งนี้
อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดแหละ เธอก็เลยเลือกที่จะไม่โทรไป ป่านนี้ทางนั้นคงไม่อะไรกับเธอแล้วมั้ง เพราะหนีมาได้เกือบสามเดือนแล้วนี่
"ผู้จัดการว่ายังไงเหรอทำไมถึงกลับมาทำงาน" วิลาวัลย์เห็นน้ำใจเดินเข้ามาก็เลยถามดู
"พรุ่งนี้ถึงจะลาค่ะ วันนี้ทำงานปกติ"
ในขณะที่ทำงานอยู่..เธอก็ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จะบอกเรื่องบ้านกับเขาไปก็ไม่ได้ ถ้าเขาไม่เข้าใจแล้วจะทำยังไง ให้ไปเจอเองเลยแล้วกัน
น้ำใจทำงานอยู่แบบนั้นจนใกล้เที่ยง และเธอก็ไม่รู้ว่าใครสั่งอาหารจานที่เธอกำลังจะไปบริการ พอเห็นว่าเป็นโต๊ะห้าเธอก็เลยถือไปวางลงไว้
"นั่งก่อนสิ" ที่จริงอิฐกลับไปดูเธอที่ห้องมาแล้ว แต่ไม่เจอ เขาคิดว่าเธอต้อง อยู่ที่นี่แน่ ก็เป็นแบบที่คิดไว้จริงๆ
"คะ?" หญิงสาวใจลอยแบบนี้ครึ่งค่อนวันมาแล้ว จนได้ยินเสียง
