วันต่อมา..ที่บริษัท
รรินธรยังคงต้องทำงานต่อ เพราะกำจรขอเพิ่มงานและแก้งานอีกหลายจุด ทั้งๆ ที่งานออกมาดีแล้ว แต่มันเพราะอะไรก้นแน่..
ช่วงใกล้เที่ยงวัน..
"ทำไมถึงยังไม่มีข่าวออกมาสักที" ทับทิมพยายามดูตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว ว่าทำไมสำนักข่าวนั้นถึงไม่ปล่อยข่าวที่เธอไปทานข้าวกับผู้บริหารหนุ่มหล่อแบบคริสสักที จนถึงเที่ยงอีกวันก็ยังเงียบอยู่
"นุ่นก็ไม่เห็นเหมือนกันค่ะ หรือมันผิดพลาดอะไรหรือเปล่า"
"ไม่น่าจะพลาดนะ" เพราะข่าวแบบนี้นักข่าวชอบมาก
ทั้งสองรู้กันอยู่แล้ว แค่รอข่าวออกมา ถึงจะแกล้งเอาข่าวนั้นไปให้รรินธรได้เห็น แต่นี่ข่าวก็ไม่ออกมาสักที
"นุ่นมีอะไรทำก็ไปทำเถอะ เดี๋ยวที่เหลือฉันจะดูเอง"
"ค่ะ"
12 : 00 น. ทุกคนเริ่มทยอยลงไปทานข้าว
"หนู"
"เรียกฉันเหรอ" ทับทิมหันไปถามป้าที่ดูเนื้อตัวมอมแมม
"ใช่จ้ะ"
"มีอะไร" ถามไปเหมือนไม่อยากจะคุยด้วย
"หนูรู้จักคนที่ชื่อรินไหมจ๊ะ"
"ริน?.. มาหาม
