รรินธรไม่คิดว่าป้าคนนี้คือแม่ของผู้ชายคนที่เธอเคยรักมาก ..สายตางามคู่นั้นมองจ้องหญิงวัยกลางคนที่โอบกอดลูกเธอไว้ไม่ยอมปล่อย เธอมองเห็นความโหยหาอาวรณ์ที่ย่าคนหนึ่งควรพึงมีต่อหลาน
"พี่ริน" รรรรรรห่วงความรู้สึกของพี่สาวมาก ยิ่งตอนนี้พี่เริ่มมีน้ำตาคลอออกมาให้เห็นแล้วด้วย
"ย่าขอกอดหนูรักไม่นาน แล้วย่าจะไปเอง" นางรู้ดีว่านางเคยทำไม่ถูก ถึงแม้จะถูกไล่ตะเพิดออกจากบ้านก็คงต้องยอมรับมัน
"พี่มาเหนื่อยๆ พี่ขอไปอาบน้ำก่อนนะ" รรินธรพูดกับน้องสาว ..ทุกคนต่างก็มองหน้ากัน ถึงแม้เธอจะบอกว่าไปอาบน้ำ แต่นั่นมันคือการเปิดทางให้ย่ากับหลานได้อยู่ด้วยกัน
น้ำฝักบัวค่อยๆ ไหลชโลมร่างระหงที่ยืนอยู่ใต้นั้น ไม่ใช่แค่น้ำฝักบัวยังมีน้ำตาของเธอที่ไหลผสมผสานกันไป ถ้าเธอกีดกันพวกเขาไม่ให้พบหลาน นั่นแสดงว่าเธอไม่ต่างจากพวกเขาเลย แต่การเปิดใจมันช่างยากยิ่งนัก เพราะพวกเขาไม่รู้เลยว่ากว่าเธอจะผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ จะเรียกว่
