มือที่เริ่มเหี่ยวย่นตามวัยของหญิงวัยกลางคนได้ยื่นไปกุมมือหญิงสาวที่ยืนอยู่ในลิฟต์ด้วยกัน
"หนู" ..แต่นางยังไม่ทันได้พูดอะไร ประตูลิฟต์ก็เปิดออกก่อน รรินธรรีบเช็ดน้ำตาที่มันไหลออกมา
"รินขอโทษค่ะที่ระบายความในใจ" เธอพูดพร้อมกับก้าวเดินออกมาจากลิฟต์
"ทุกอย่างมันอาจจะไม่ได้เป็นแบบที่หนูคิดก็ได้นะ"
"เราอย่าพูดเรื่องนี้กันดีกว่าค่ะ จะพลอยทำให้ป้าไม่สบายใจไปด้วยเปล่าๆ"
เธอพาป้าออกมานั่งรอรถที่ป้ายหน้าบริษัท แต่ก็ไม่มีรถแท็กซี่คันไหนจอด เพราะเป็นเวลาที่หลายบริษัทเลิกงานรถก็เลยไม่ว่าง
"ขึ้นรถ" คริสจอดรถรอดูเกือบครึ่งชั่วโมงได้ ก็เลยขับรถตรงเข้ามาหา
"ป้านั่งรถเมล์ได้ไหมคะ" หญิงสาวไม่ยอมพูดกับเขาเธอหันมาถามป้าที่ยืนอยู่ข้างๆ
"รถเมล์เหรอ?"
"มาพอดีเลยค่ะ เราขึ้นรถเมล์คันนี้กันดีกว่า"
นางรีบเดินตามเธอขึ้นไป เกิดมาชีวิตนี้ยังไม่เคยขึ้นรถเมล์สักครั้ง นี่คงเป็นครั้งแรก..และมันก็ดูน่าตื่นเต้นด
