เช้าวันต่อมา
อลินออกมารับโทรศัพท์ที่ชายหาด ลูกปลายังนอนหลับพริ้มบนเตียง เสี่ยปอร์หายไปไหนไม่รู้ ไม่รู้เพราะอลินไม่ได้ใส่ใจ คนแบบเสี่ยถ้าใส่ใจเขาจะหาว่าเธออยากได้เขา ซึ่งอลินไม่อยากได้เสี่ยมาครอบครองอีกแล้ว
“ลินบอกแล้วไงคะว่าไม่มีอะไร”
(ไม่มีอะไรแล้วทำไมลินไม่บอกผม เราเป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอลิน)
“ลินติดต่อคุณไม่ได้ จะให้ลินทำยังไงคะ ลินก็ส่งข้อความบอกคุณแล้ว”
(คุณจะกลับเมื่อไหร่)
“ต้องรอลูกปลาเป็นคนตัดสินใจค่ะ ลินตามใจลูก”
(แล้วร้านคุณ)
“ก็ปิดยาวค่ะ ลินคิดว่าน่าจะไม่ถึงสิบวัน ลินปิดเต็มที่ได้แค่นั้น”
(คุณไม่เคยปิดนานขนาดนี้เลยนะ อย่างมากสามวันเนื่องจากลูกปลาไม่สบาย)
“ลูกปลาอยากมาเที่ยวนี่คะ นาน ๆ จะได้มาสักครั้งลินเลยอยากให้ลูกมีความสุขอยากให้ลูกเที่ยวเต็มที่”
(พ่อของลูกปลามารับลูกปลาไปอยู่ด้วยใช่ไหม)
“ไม่ค่ะ ลินไม่ยกลูกปลาให้เขา คุณพูดเรื่องนี้ขึ้นมาทำไม”
(คุยทางนี้คงไม่สะดวก เอา
