“แม่ลินหลับสบายไหมค้า” เด็กหญิงปรารถนาถามแม่ลินคนสวยที่กำลังยกอาหารเช้ามาวางให้เธอที่โต๊ะทานข้าวซึ่งตั้งอยู่มุมหนึ่งของบ้าน เป็นมุมที่พอเปิดม่านก็จะเจอน้ำทะเล มุมนี้สวยมาก หนูน้อยลูกปลาน่ะหลับสบายมาก ๆ ทุกอย่างที่นี่แปลกใหม่สำหรับเธอ ลูกปลาชอบทุกอย่างที่นี่
“สบายสิคะ แค่มีลูกปลาแม่ลินนอนที่ไหนก็สบายค่ะ” วางอาหารเช้าให้ลูกแล้วหอมแก้มลูกสาวหนึ่งครั้ง คนเป็นแม่แค่เห็นลูกยิ้มก็มีความสุขที่สุดในชีวิต
“แล้วพ่อปอร์ไปไหนคะแม่ลิน ลูกปลาไม่เห็นพ่อเลย”
“น่าจะทำงานนะคะ เดี๋ยวพ่อก็มาค่ะ” อลินก็ไม่ได้สนใจจึงไม่รู้ว่าเสี่ยหายไปไหนทำให้ต้องตอบส่ง ๆ ออกไป “ลูกปลาทานข้าวรอพ่อนะ”
“ค่ะ” เด็กหญิงปรารถนาเงยหน้าส่งยิ้มให้แม่ลินคนสวยก่อนจะตักข้าวทาน
ตริ๊ง! เสียงข้อความแจ้งเตือน อลินจับโทรศัพท์ขึ้นมากดอ่าน เป็นข้อความของครูติณ อลินไม่ได้บล็อกการติดต่อเพราะมั่นใจว่าครูติณอาจจะยังไม่จบง่าย ๆ เธอกลัวว่าเขาจะเข้า
