วันต่อมาภายในห้องหอที่อบอวลไปด้วยความรักสุกงอม เวลาเที่ยงครึ่งปกรณ์รู้สึกตัวตื่นก่อนอลิน เขาจึงนอนมองอลินที่นอนคว่ำหันหน้ามาทางเขา เธอนอนหลับพริ้ม เขานอนมองอยู่ครู่ใหญ่จึงเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ที่โต๊ะข้างเตียงมากดถ่ายรูปอลิน
“ทำอะไรคะ” เธอรู้สึกตัวเพราะเสียงกล้องของเสี่ย
“ถ่ายรูปค่ะ”
“ชอบถ่ายตอนลินหลับอีกแล้ว” เธอหมายถึงตอนที่ยังเป็นเด็กของเขา เขาชอบปลุกเธอด้วยเสียงกล้องอยู่บ่อยครั้ง
“ก็ตอนน้องลินหลับน่ารักที่สุดเลยไง”
“ตอนตื่นไม่น่ารักเหรอคะ”
“ตอนตื่นชอบดื้อค่ะ ไม่ไร้เดียงสาเหมือนตอนหลับ”
“ดื้อแล้วรักไหมคะ”
“รักมากค่ะ ไม่งั้นจะตามหาเหรอคะ ผมรักน้องลินมาก ๆ ถ้าน้องลินไม่เชื่อผมพิสูจน์อีกสองสามน้ำก็ไหวนะคะ” เสี่ยวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิมแล้วขยับมาโอบกอด กดจมูกหอมแก้มซ้ายทีขวาที
“อื้อ พอแล้ว รู้แล้วค่ะว่ารัก”
“ก็เดี๋ยวไม่เชื่อไงคะ”
“เชื่อแล้วค่ะ ปล่อยกอดลินก่อนนะคะ ลินขอไปอาบน้ำล้างหน
