หญิงสาวคร่ำครวญ ร่ำไห้อย่างสิ้นความอับอาย หล่อนกองอยู่กับพื้นราวกับเศษขยะไร้ค่าชิ้นหนึ่งเท่านั้น ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะพูดอะไรออกไปอีก นอกจากส่งสายตาวิงวอนขอความเห็นใจจากเขา เฟเบียน บราวน์ผู้ชายที่หล่อนรักสุดหัวใจ
“เฟบบี้... สวยรักคุณ...”
คำพูดที่แผ่วเบาราวกับลมหายใจดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนที่มันจะหยุดลงเมื่อประตูห้องถูกเปิดออก ผู้หญิงสวยสง่าคนหนึ่งก้าวเข้ามา และเฟเบียนผู้ชายที่ทำท่าราวกับไม่รู้จักคำว่ายิ้มมาก่อนก็ฉีกยิ้มกว้างรับ หัวใจของหล่อนแตกสลายลงในพริบตา สมองร้องบอกทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะอย่างนี้นี่เองเฟเบียนถึงไม่ยอมให้อภัยหล่อน เพราะอย่างนี้นี่เอง...?!
“สวัสดีลิซ่า...”
“ดีใจที่ได้พบคุณอีกเฟบบี้...”
ผู้หญิงคนนั้นโผเข้ามากอด แล้วก็หอมแก้มของผู้ชายที่หล่อนรักด้วยท่าทางสนิทสนม โดยมีเฟเบียนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ทั้งคู่ทักทายกันก่อนที่ผู้หญิงสวยงามที่ชื่อลิซ่าจะมองมาเห
