เสียงปิดประตูเบาๆ ของลิซ่าดังแทรกเข้ามาในสมอง เฟเบียนทรุดกายใหญ่โตลงนั่งบนโซฟาตัวที่ใกล้ที่สุด หัวใจกรีดร้องราวกับกำลังถูกคว้านแทงด้วยคมมีด เสียงคร่ำครวญ เสียงบอกรักของลัลนายังก้องอยู่ในหู น้ำตาแห่งความเจ็บปวดของหล่อนยังติดตรึงตา หล่อนร่ำไห้ อ้อนวอนให้เขาให้อภัย หล่อนบอกว่ารัก รักเขาที่สุดในชีวิต
และหล่อนไม่ใช่คนผิดในเกมนี้... ลัลนาไม่ผิด แต่หล่อนก็จากเขาไปแล้ว และก็กำลังจะหายไปจากชีวิตของเขาตลอดกาล เขายอมได้หรือ... ชายหนุ่มเดินกลับไปกลับมา สมองกำลังใคร่ครวญอย่างหนัก พยายามที่จะหาเหตุผลยื้อตัวเองเอาไว้ พยายามที่จะห้ามเท้าไม่ให้เดินตามหล่อนไป พยายามอย่างที่สุดที่จะห้ามหัวใจไม่ให้คิดถึง แต่เขาก็ต้องพ่ายแพ้ เขารักลัลนา... รักไม่มีวันเปลี่ยนแปลง
แล้วก็แทบจะกระโจนออกจากห้องในทันที ร่างของเฟรดเดอริกปรากฏอยู่ตรงหน้าเมื่อบานประตูถูกเปิดออก
“เจ้านายจะไปหาคุณสวยใช่ไหมครับ...”
“นายจะขวางฉันใช่ไห
