สโรสินีแอบมองอลิซกับอเล็กซิโอนั่งรถคันเดียวกันออกไปนอกคฤหาสน์ผ่านทางรอยแยกของม่านหน้าต่างด้วยความเจ็บร้าว น้ำตาไหลพรากออกมาไม่หยุดเมื่อพบว่าตัวเองกำลังจะขาดใจตายกับภาพความหวานชื่นของชายหญิงคู่นั้น
อเล็กซิโอทำเกินไปแล้ว เขาทำให้หล่อนเจ็บช้ำอย่างแสนสาหัส และก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้วที่จะต้องทนต่อไปอีก หล่อนควรจะกลับไปหาแม่ กลับไปเลียแผลใจที่นั่น แม้ว่ามันจะไม่ห่างไกลพอที่จะทำให้หล่อนรู้สึกเจ็บน้อยลง แต่มันก็ยังดีกว่าต้องมานั่งทนเห็นภาพของอเล็กซิโอกับอลิซไม่ใช่หรือ
หญิงสาวหมุนตัวกลับเข้ามาภายในห้องอีกครั้ง ยกมือขึ้นป้ายน้ำตาทิ้งลวกๆ ก่อนจะรีบก้าวออกไปจากห้องนอนอย่างรวดเร็ว แต่พอเปิดประตูเท่านั้นก็พบสาวใช้คนเดิมยืนอยู่
“มีอะไรเหรอ”
“หนูมาเชิญคุณฟ้าไปทานมื้อค่ำค่ะ”
สโรสินีฝืนยิ้มบางๆ ออกมา “ฉันจะกลับไปกินที่บ้านของฉัน เก็บโต๊ะที่นี่เถอะ...”
สาวใช้ทำหน้าตาตื่น มองหล่อนด้วยความตกใจ “ไม่ได้น
